Bewoners
Wat is een kinderboerderij nou zonder dieren… juist: niet erg leuk. Dus stellen we jullie voor aan de bewoners kinderboerderij de Dierencapel.
Op de Dierencapel wonen twee varkens, twee geiten, drie schapen, acht konijnen, vier cavia’s en natuurlijk een stelletje eenden en kippen.
Hieronder lees je meer over onze bewoners.
Geiten: Alana en Maya
Wist je dat geiten net als schapen een heel bijzondere spijsvertering hebben? Ze zijn herkauwers en dat is bijzonder effectief voor dieren die in de natuur moeten kunnen vluchten voor grote roofdieren. Ze eten snel en kauwen hun eten dan oppervlakkig. Als er meer tijd is gaan ze op een veilige plek rustig liggen herkauwen. Dat zien we Alana en Maya bij ons op het plein vaak doen. Alana en Maya zijn onze twee levendige dwerggeitjes. Ze zijn klein, fors van bouw en hebben een wat dikke buik.
Als ze niet aan het eten of herkauwen zijn, stelen de geitjes vaak de show. Soms laten ze de konijnen schrikken of de schapen. Of ze springen en klimmen in een gekke bui de haspels en de loopplank op en af. Ook in een robbertje hoorn-gevechten zijn de twee geiten aan elkaar gewaagd. Alana en Maya zijn allebei verzot op blaadjes en de smakelijkste zitten natuurlijk aan die boomtakken waar je net niet bij kan. Als de rust is weergekeerd komen de geitjes vaak nieuwsgierig naar je toe voor een aai. Of ze vallen in slaap in de zon.
Varkens: Kevin en Olivia
Sociaal, aanhankelijk, grappig, slim en nieuwsgierig zijn onze Kevin en Olivia, zoals alle varkens. Ze hebben ook een uitzonderlijk geheugen. Met hun goed ontwikkelde reuk en gehoor herkennen ze alles en iedereen.
Je kan varkens veel leren. Ze worden daarom steeds populairder als huisdier. Maar pas op! Zelfs de zogenaamde mini-varkens worden erg groot. Je kan ze dus niet in huis houden. Ze hebben aandacht nodig en gezelschap van soortgenoten. Ze moeten ook naar buiten kunnen om te bewegen, te spelen en te wroeten in de grond. Bovendien zijn ze erg luidruchtig.
In tegenstelling tot wat mensen vaak denken, zijn varkens erg schone dieren. Ze gebruiken hun slaap- en verblijfplaats nooit als wc. Waarom ze dan zo graag in de modder rollen? Zo beschermen ze hun gevoelige huid tegen de zon en parasieten. Gek genoeg houden onze varkens helemaal niet zo van modder. Ze schuren zichzelf tegen jeuk en vuil aan de borstels in hun stal en aan het hek op het plein. Tegen het verbranden smeren wij de dunne plekken op hun huid in met factor 50. En op warme dagen kan je ze lekker zien pootje baden in enorme bakken verkoelend water.
Kevin kwam in 2017 op de boerderij wonen, nadat bijna twee jaar in zijn eentje bij mensen in huis had gewoond. In het begin was hij bij ons in een ondergeschikte rol met varken Prins, nu leeft hij samen met Olivia. En daar is hij allesbehalve ondergeschikt in!
Olivia kwam bij ons terecht als maatje voor Kevin. Met haar donkere vacht en lange neus is ze goed te onderscheiden van haar voornamelijk roze soortgenoot. Kevin en Olivia zijn allebei mini-varkens. Maar ze zijn, zoals onze vaste bezoekers weten, helemaal niet zo klein. Olivia kwam, net zoals Kevin, als huisvarken bij ons. Ze is inmiddels gewend aan het leven op de kinderboerderij. We zien haar vaak kwispelen met haar staart terwijl ze zachte knor-geluidjes maakt.
Schapen: Noortje, Mina en Julia
Het schaap kennen we natuurlijk door de wol. Hun vacht blijft altijd doorgroeien. Een keer per jaar vóór de zomer moeten schapen dan ook worden geschoren. ’s Zomers wordt hun vacht te dik, te zwaar en te warm. Een dikke vacht is bovendien aantrekkelijk voor vliegen die infecties kunnen veroorzaken. Onze schaapjes worden elk jaar geschoren door een vakkundige schapenscheerder. Na het scheren zijn de schapen een tijdje ongedurig: zonder wintervacht voelt en ruikt alles anders en moeten ze weer aan zichzelf en aan elkaar wennen. Onze bezoekers en wijzelf moeten er ook aan wennen dat het ineens heel tengere beestjes zijn zo zonder vacht.
Schapen hebben net als geiten bijzondere ogen. Met hun horizontale, rechthoekige pupillen kunnen ze alles wat er in een wijde boog om hen heen gebeurt goed in de gaten houden. Zonder hun hoofd te bewegen. Door die ogen, hun hoefjes en hun systeem van herkauwen (ze eten snel maar herkauwen en verteren hun voedsel als alles veilig is) zijn schapen en geiten in de natuur echte overlevers.
We hebben op de Dierencapel drie schaapjes van het kleine Ouessant-ras. De oudste is Noortje. Sinds januari 2023 woont ze samen met Mina en Julia. Toen haar vorige maatjes kort na elkaar waren overleden, hebben we deze jonge dames (ooitjes) voor Noortje gevonden. Het nieuwe drietal is driekleurig: zwart, grijsbruin en grijswit. Ze zijn snel gewend geraakt aan het leven samen. Julia en Mina zijn nieuwsgieriger dan de wat schuwe Noortje en komen eerder op je af. Noortje doet daar soms voorzichtig aan mee.
Konijnen
Konijnen zijn slim en eigenwijs en kunnen ook aanhankelijk zijn. Dat maakt ze tot geliefde huisdieren. Ze worden echter vaak impulsief gekocht. De zorg en aandacht die een konijn nodig heeft, wordt nog weleens onderschat, en ook al zien ze er heel knuffelbaar uit, ze zijn dat niet altijd… Helaas komen konijnen dan ook regelmatig in de opvang terecht. Alle konijnen op de Dierencapel zijn afkomstig uit opvangcentra. Bij ons krijgen de konijnen een tweede kans.
Konijnen leven van nature in familiegroepen. Maar als de konijnen, zoals bij ons, niet samen opgegroeid zijn, is het altijd maar de vraag of ze goed met elkaar kunnen opschieten als je ze bij elkaar zet, want het zijn echte individuen met een eigen karakter.
Omdat elk konijn gezelschap moet hebben van minstens één andere soortgenoot, hadden we op de Dierencapel tot voor kort alle acht konijnen in koppels van twee bij elkaar in een hok. Toen binnen redelijk korte tijd door allerlei verschillende redenen vier van onze acht konijnen kwamen te overlijden, vonden we dat een goed moment om eens na te denken over de huisvesting van de konijnen.
Tot nu toe hadden alleen Billy en Femke toegang tot het geitenplein. Die mogelijkheid wilden we meer van onze konijnen bieden en vandaar dat we besloten hebben om ze niet meer in stelletjes van twee te houden, maar in een grotere groep. De twee hokken aan de straatkant, waar voorheen aan de pleinkant Billy en Femke (de vervangster van Nora), en aan de andere kant Mies en Govert woonden, hebben we doorgebroken tot één groot hok voor een woongroep van zes konijnen.
Dat ging allemaal natuurlijk niet vanzelf, want de bestaande kinderboerderijbewoners moesten wel eerst met de nieuwkomers kennismaken. Dat hele proces van aan elkaar wennen besteden we altijd uit aan kinderboerderij en konijnenopvang De Werf, waar dat allemaal goed begeleid wordt. Zo zijn Billy, Femke en Pebbles met succes gekoppeld aan de twee broertjes Max en Sam en hun zusje Pien.
Alle zes kunnen ze nu de hele dag heerlijk ronddartelen, aan het gras knabbelen, zich verstoppen, graven, uitrusten en aan takken knagen op het plein en de weide!
Onze twee wat meer schuwe konijntjes Govert en Droppie hebben we apart gehouden, omdat we hen wat minder geschikt vonden om zich met de grote dieren en de bezoekers te mengen. Zij zitten voorlopig goed in hun eigen wereldje. Mochten we in de toekomst weer vogelgriepmaatregelen moeten treffen, dan kunnen zij verhuizen naar het leeggekomen hok van Mik en Pebbles, zodat ze geen last hebben van de kippen die hun huis komen kraken…
Pebbles
Pebbles is toen ze twee jaar was in 2023 uit konijnenopvang De Werf op onze kinderboerderij gekomen. Aanvankelijk werd ze gekoppeld aan de inmiddels overleden Mik, die ze nog een vrolijke oude dag heeft bezorgd. Inmiddels maakt ze deel uit van de grotere groep. Pebbles is een mooie voedster (een vrouwtjeskonijn) met blauw-grijze ogen, grote opstaande oren en een witte vacht met café-lattekleurige vlekken. Ze is levendig en onderzoekend, kortom een pittige tante. Ze houdt erg van klimmen en klauteren en zich verschuilen op en onder de speelattributen. Ook graaft ze graag in de zandbak.
Govert en Droppie
Robbie (onze mooie roodharige langoor) kwam uit konijnenopvang Hillegom waar hij Hannah heeft ontmoet met wie hij tot haar dood in 2023 onafscheidelijk was. Gelukkig zat bij de dierenarts dwergkonijntje Droppie te wachten op een nieuw maatje en Robbie en zij raakten snel aan elkaar gehecht. Ze liggen vaakwergkonijntje Droppie is in 2023 bij ons terechtgekomen toen ze bij de dierenarts zat te wachten op een nieuw thuis. Ze kwam oorspronkelijk als maatje voor Robbie, maar heeft inmiddels een nieuwe partner gevonden in Govert, een Leeuwenkop-konijntje uit de opvang in Hillegom. Toen beide na het overlijden van hun partner alleen kwam te zitten, wilden we kijken of die twee misschien iets in elkaar zagen, en dat bleek het geval. Ze liggen vaak lekker tegen elkaar aan in het warme hok. Of ze rennen achter elkaar aan door hun hok en over hun erf. En ze laten zich ook in de zandbak niet onbetuigd. Vooral de nog jonge Droppie graaft er de ene gang na de andere.
Billy
Billy is onze prachtige energieke jongeman-met-de-enorme-oren. Hij is geboren in 2020 en kwam in 2021 bij ons via de DOA (Dieren Opvang Amsterdam). Billy is een heel gezeglijk konijn en is nooit in een slecht humeur. Samen met Femke was hij een van de weinige konijnen die het privilege hadden om vanaf hun eigen erfje het geitenplein en het grasveld op te gaan. Inmiddels moeten ze dat voorrecht delen met nog vier andere soortgenoten, maar dat bevalt ze prima.
Femke
Met de twee zwarte ringen om haar ogen is Femke een opvallende verschijning, en ze is niet alleen qua kleur en patroon een goede match met Billy. Femke is nog niet zo lang bij ons, maar voelt zich al helemaal thuis. Ze is een rustig konijn, dat graag op het plein rondhangt en dol is op een lekker hapje!
Pien, Sam en Max
Onze nieuwste aanwinsten, twee broertjes en een zusje, alle drie jonge konijnen van januari 2025. Pien was als vooruitgeschoven post al iets eerder de boel komen verkennen, waarna haar broertjes Max en Sam volgen, in het kader van ons plan om één grote groep te vormen. Na wat kleine strubbelingen in het begin, lijkt de groep van zes inmiddels goed met elkaar in balans. Max heeft een heel klein wit vlekje boven zijn neus, dat is hoe we hem kunnen onderscheiden van zijn zus, maar waarschijnlijk zal hij in de loop der tijd wat meer mannelijke kenmerken ontwikkelen, zodat we die twee beter uit elkaar kunnen houden.
Haan Joep en zijn hennen
Kippen kakelen veel en doen dat in alle toonaarden. Zacht als ze tevreden rondscharrelen, luidruchtig om elkaar duidelijk te maken wie de baas is of waar lekkere hapjes te vinden zijn en uit volle borst als er een ei is gelegd. Wist je dat een kip om een ei te kunnen leggen zeker twaalf uur licht per etmaal nodig heeft? Daarom leggen onze kippen alleen in de lente en zomer eieren.
Behalve kakelen en scharrelen, nemen kippen vaak ook samen een bad in de zandbak. Dat doen ze om hun veren schoon te poetsen en zich van lastige beestjes te ontdoen.
Kippen zijn heel sociaal en volgen elkaar in alles. Maar binnen een groep is er een duidelijke rangorde. De haan laat zijn hennen altijd voorgaan en bij de hennen gaat de sterkste voor. Dat zie je goed als ze eten krijgen of op stok gaan.
Op De Dierencapel wonen acht hennen en een haan. Haan Joep is vanuit een dieren-opvang in Zuid-Holland in 2025 op de Dierencapel gekomen. Het is en chabo-haan en ziet er prachtig uit. Hij is voor een haan lief en verlegen en zal nog wel even wat tijd moeten krijgen om helemaal te wennen aan zijn nieuwe omgeving.
Onze oudste kip is Jip, een klein rossig hennetje.
Dan zijn er vier jongere hennen. Bruintje heeft een mooi in vele tinten bruin gekleurd verendek. Zeloopt vaak een eindje achter de anderen en neemt graag een zandbad met Jip. Sneeuwwitje is een spierwit, elegant kipje. Sokkie is ook wit met wat zwarte spikkels. Ze heeft lange veren aan haar pootjes (sokjes in kippenjargon). De vierde, Cheeky, heeft haar naam te danken aan de veertjes die onder haar ogen groeien en erg op wangetjes lijken.
De drie jongste hennen zijn Oopjen en Geertje (Sussex-krielkippen in de kleuren van Rembrandt) en Hendrickje, een mooi wit Leghorn-kipje met een grote fladderende kam en hoge poten. Net als Rembrandt zijn ze er eind 2023 bij gekomen.
Eenden: twee kwakereendjes
Klein en luidruchtig, dat zijn onze kwakertjes ten voeten uit. Ze zijn een stuk kleiner dan de gewone eenden en hebben een veel kortere snavel. Vroeger werden ze gebruikt bij de eendenvangst. Met hun luide gekwaak lokten ze overvliegende wilde eenden de vangkooi in.
Ons kwakersduo bestaat uit woerd Bob en vrouwtje Bettie. Ze kwaken er soms flink op los als het etenstijd is of als er aan de andere kant van het hek wilde soortgenoten te zien zijn. Bob houdt Bettie goed in de smiezen.
De eendjes leven op het eendenlandje waar ze een groot zwembad tot hun beschikking hebben. Eenden hebben het nooit koud in het water, ook niet als het vriest. Ze hebben waterafstotende veren en vorstbestendige schubbenpootjes met een bijzondere bloedsomloop waarmee ze kunnen regelen dat die niet bevriezen. En om te voorkomen dat hun pootjes aan het ijs vastvriezen, gaan ze van de ene poot op de andere staan. Of op hun buik liggen met hun pootjes opgetrokken tussen de isolerende buikveren.
Cavia’s
Cavia’s zijn kleine, bewegelijke en slimme knaagdieren die gezelschap nodig hebben van andere cavia’s. Ze eten samen, letten op elkaar en communiceren over van alles. Wist je dat cavia’s heel veel verschillende geluiden kunnen maken die allemaal een andere betekenis hebben? Met die geluiden zoeken ze contact en laten ze weten in welke bui ze zijn. Zo betekent zacht piepen dat ze tevreden zijn. Piepen of fluiten ze hard en opgewonden dan is er eten in de buurt! Op dit filmpje zijn nog meer geluiden te beluisteren.
Op de Dierencapel woont een groepje van vier cavia’s: Cootje, een mannetje, en de drie vrouwtjes Katja, Muis en Pluis. Het viertal woont in een ruim binnenverblijf waarvan de hokken met elkaar zijn verbonden door twee loopbruggen. Daar zie je ze vaak enthousiast over heen en weer rennen. Cootje is sinds 2017 bij ons. Katja kwam in 2021. Sinds 2022 zijn de andere cavia-meisjes erbij.
Muis en Pluis zijn als gedumpte dieren in een doos in de berm gevonden. Piepjong maar gezond waren ze toen ze vanuit de cavia-opvang bij ons kwamen. In het begin was Katja druk bezig ze te leren hoe cavia’s zich horen te gedragen. En hoe je uit een flesje drinkt bijvoorbeeld. Cootje speelde een beetje de rustige vader… Intussen zijn ze flink gegroeid. En helemaal gewend.